-A wiesz, że ja mogę Cię teraz zabić?
-Baterią?
-Tak.
I widzę jak wkłada baterię do lufy pistoletu.
Nie da się jej włożyć do końca. W momencie naciśnięcia spustu ciśnienie jest na tyle duże, że ona zostaje ze sporą prędkością wypchnięta. Odwracam się tyłem, żeby nie widzieć, kiedy wystrzeli, ale i tak obawiam się, że od huku do mojego końca zdążę jeszcze się przestraszyć i poczuć ból.
Powiedz do mnie.
Ale tak cicho.
Bo krzyczących nikt nie słucha.
O lisie, który się skrada. Którego nikt nie usłyszy. Którego nikt nie zobaczy. Który ma smukłe łapki. Który zimą jest biały. Który latem wygląda jak ogień.
Który ma miękkie futro i puszysty ogon.
Który pokazuje kły, kiedy się boi.
Który rozrywa ścięgna, chlapie posoką po trawie i kwiatach, który ze smakiem je parujące jeszcze mięso.
Który nie potrafi się do nikogo przywiązać. Który nikomu nie ufa. Który jest wolny. Który biega szybko i piszczy cicho
..tylko wtedy, kiedy nikt nie widzi.
Który się do nikogo nie przytula, bo nie musi. Bo sam sobie wystarcza.
Który nikogo nie potrzebuje. Który wie, po co jest. Który wie, czego chce.
Który nie traci czasu na podziwianie piękna. Dla którego piękno to stan naturalny. Który nie zna słowa "brzydki" , "zły".
-czy jak się widzi dużo listonosz -y -ów to się też ma szczęście ?
-chodziłam po jakiejś farbie, bo miałam fioletowe stopy.
-i widziałam koty. takie szare, ze zmrużonymi oczyma. przyglądały się, leniwe i rozespane.
-koronkowe były serwetki na drewnianych stolikach, w ogóle, knajpa jak w domu, na łóżku ktoś spał, a reszta albo gadała o nie-wiem-czym albo wpatrzona w telewizor (wszystko to pewnie przez wczorajszą wzmiankę o tv podwieszonym na ścianie naprzeciw łóżka)
-"powiedz jej co znaczy po polsku ypbamb. to dopiero jest shizowe"
-Wiesz, która jest godzina?
-Nie.
-Twoja ostatnia.
-?.. Co..? Ej, sorry. Nie mogę. Nie wyrobię się. Nie zdążę, no. Wiesz jak jest.. Muszę jeszcze
wyprasować obrus,
wstawić pranie,
pozmywać,
wynieść śmieci,
dokończyć oglądać serial bo wczoraj nie było czasu,
przesadzić kwiatki,
kupić drożdże,
iść na rockotekę,
nauczyć się ruskiego,
naszyć naszywkę,
potrenować karate,
nauczyć się robić pompki,
wypić za Anioły Stróże,
skończyć studia,
znaleźć pracę,
podlać kwiatki,
pojechać na wieś odwiedzić rodziców,
zrobić pizzę,
nakarmić myszzzzz.. ggggghhhhh.. hhh... ghhh... gyyy.... yy...
"Do you really think she can love more than me, do you really, really think so"
To był taki dzień, jeden z tych dni kiedy sporo osób myśli tak samo. Tak samo robi i w tym samym znajduje przyjemność.
Gwarna i mocno zadymiona knajpa to jest to, co daje czasem człowiekowi potrzebne wytchnienie. I potężnego kopa anonimowości - jeśli jeszcze komuś mało po całym dniu w anonimowym tłumie w autobusie i na mieście, na uczelni, i w warzywniaku, muzeum i parku.
..a ona żyła tak, że nikomu nigdy nie kazała o sobie pamiętać..
"I was willing for you to die, cause you were more precious to me, than my own life"
-Jeszcze jedną wódkę.
-Już, szefie. - zabiegany barman wszystkich tak nazywał. Nawet jeśli było się kobietą.
..a ona żyła tak, że nikomu nigdy nie kazała o sobie mówić..
"I won't believe that you really, really, wanna leave me, just because of her"
Piosenka wykonywała niełatwą robotę. Przesączała się, przeciskała przez tłum i inne głosy, by dotrzeć do uszu. Zresztą, kiedy już utorowała sobie drogę (łokciem, kolanem, mrugnięciem, delikatnym muśnięciem dźwiękiem) - płynęła. Spokojnie i bez przeszkód. Ciesząc się drogą i przesłaniem.
..a ona żyła tak, że nikomu nigdy nie kazała siebie słuchać..
"Have you forgot about, all the thing, we've been through, she was not the one, who was there for you"
Patrzeć się w ścianę. Nie słuchać głupot. Nie gadać głupot. Pomyśleć o tym i owym. Wypić. Pójść sobie.
..a ona żyła tak, że nikomu nigdy nie kazała siebie podziwiać..
"Don't leave me, i'm begging, I love you, I need you, I'm dying, I'm crying, I'm begging
Please love me" *
Krople wody spływające po szkle..są takie ładne.
..z pięciu kieliszków ustawionych wężykiem można ułożyć robaczka..
..a ona żyła tak, że nikomu nigdy nie kazała siebie odgadywać..
*Ayo "down on my knees"
Znowu rozchodziło się o coś ważnego.Zresztą, zawsze tak przecież jest.
Coś, czego jeśli się nie przypilnuje, to świat się zawali.
...Coś, co jeśli pozostanie zostawione samemu sobie - zepsuje wszystko, wybuchną najważniejsze miasta, zginą ludzie, zabraknie jedzenia, zatrują się rzeki, zniszczy powietrze, przyjadą jeźdzcy, nastanie zaraza, zaleje powódź, ktoś kto nie powinien spije się w trupa, ktoś coś powie, co nie powinno być pod groźbą śmierci powiedziane...
Zostawiłam paru ludzi na łące, zajmowali się czymś ważnym wszak. Ja miałam swoje własne zadanie.
Krowy, skoro takie ważne, same sobie poradzą, albo znajdą się ludzie, co im pomogą. Na pewno.
Zawsze tak jest. Zawsze to powtarzam.
Zawsze.. zawsze nie jest łatwo.
Łąka nie sprawiła kłopotu. Komu by.
Wspinałam się na jakąś górę porośniętą trawami, trochę bez przekonania. Niby misja, ale nie za bardzo mi się chciało. Ot, rutyna ?
Na szczycie, no ba, artefakt już czekał.
Miecz. W dwóch pochwach.
Był czarny tyle że.. z jakiegoś miękkiego materiału. I jedyne co mogło mu pomóc, co mogło sprawić, że byłby prawdziwy i zdolny do zadawania ran, była moja wyobraźnia.
No, prosta sprawa. Kwestia wmówienia sobie, że on jest prawdziwy. I zdolny. I.
I lśniący.
Walka już machała dłonią. Już przywdziała świąteczną suknię. Całą szkarłatną i porwaną. Gdzieś za horyzontem. To nic, że nie potrafiłam dostrzec. Potrafiłam wyczuć.
Przeciwników - jak to bywa w życiu - było więcej niż ja jedna.
Ale szło nieźle, tu zdradliwe cięcie, tu niespodziewany przewrót, tu cios, tu kopnięcie.
Złamana ręka, rozwalony nos, krew na ramionach, szyi, torsie.
Krew otarta też zalanym czerwienią przedramieniem.
Ale potem mi przerwał ktoś ważny.
I te krowy się ciągle przewijały, bo były takie ważne.
I powiedział, że trzeba walczyć od początku..
Bo tamto jest nieważne.
Zawsze tak jest.. starasz się starasz.. a ONI Ci potem mówią..że trzeba jeszcze raz.. że tamto, to nie było to, to nie było na serio, tamtego, to tak na prawdę w ogóle nie trzeba było, że po co się męczyłaś ? Przecież..
Przecież. Zawsze tak jest.
Oni też gonią przyszłość.
To co było na prezentacji było parę kroków za nimi.
Też jest mikroskop skaningowy.
Też jest.
Tak, też jest.
Tak, jest.
ale
Z turbomolekularną pompką.
Teraz chłodzenie to nie problem.
"-Jesus, did I say that, or just think it?
Jesus, did I say that?
Was I talking?
Did they hear me?" *
Spojrzenie w jedną stronę. Gwałtowny zwrot w przeciwną. Zmarszczone brwi, podejrzliwy wzrok.
Uważać. Żeby oni nie usłyszeli.
Nie dostrzegli, jakie sny przesączają się do rzeczywistości.
*"Las Vegas Parano"
Pierwsza noc. Nie mogę spać. Boli. Zastanawiam się, czy naprawdę chciałabym teraz umrzeć. Nie. Chcę żyć. ŻYĆ.
Druga noc. Nie mogę spać. Boli. Nie biorę tabletek. Nie chcę się truć. Chcę słyszeć swój organizm. Zawodzący i smutny. Ale to Jego głos. I to jest ważne. Nie mogę spać, chciałabym.
Chciałabym, ale nie mogę, bo słyszę myśli. Słowa, wypowiedzi, zdania. Intonacje, fragmenty rozmów, jakieś opisy. Widziałam niemal te słowa, i ich barwy. Nie dało się uspokoić i uciszyć.
Trzecia noc. Nie boli.. Uczę się spać. Uczę się zasypiać. Mówię sobie: zamknąć oczy.. czekać.. I być.
Sny zmęczyły.
Wyśniłam swoje myszy...
Bałam się potem o nie, ale chyba jest dobrze.
No i chyba generalnie jest lepiej, bo znikły oślizgłe i obrzydliwe robaki, pozostały same motyle. To dziś.
Zastanawiałam się.
I wyszło mi, że nie chcę tego pamiętać.
Nie żebym nie lubiła dialogów z sobą samą.
Ale tego nie rozumiem. TEGO przekazu. TEJ informacji.
Była dziewczyna.
Miała bardzo długie i bardzo czarne włosy. Proste włosy.
Jednocześnie - to ją czyniło, powiedzmy, niezwykłą - jednocześnie posiadała swoje własne martwe ciało. W wannie. Widziałam je.
Miało otwarte oczy - same białka. I te włosy..
Rano do pokoju w którym spałyśmy - ja i jej żywa wersja weszła moja mama. Miała pretensje - przyniosła garnek z resztką zupy i pływającą tam głową tej dziewczyny. Miała pretensje, że tamta tego nie wylała, a obiecała podobno.
Potem wyszła, a my się bałyśmy. Więc dziewczyna o czarnych włosach mająca gdzieś tam indziej swoje martwe ciało przeniosła się do mojego łóżka. Ja wyjęłam nóż z szuflady.
Dobry, ostry.
Dostałam go od brata na urodziny. Miałam jeszcze inny.. ale zgubiłam na rockotece..
Wyjęłam, przećwiczyłam parę razy szybkie ruchy - żeby wyciągnąć, raz ciąć i pozbyć się tego czegoś, co nam groziło.
Wiem, że to bardzo niedobre miało być. I złe. I straszne chyba.
.. ale nie przyszło, bo się obudziłam.
2.a jak nie, to 3. ale to kiedyś, jak znowu.
Politechnika, ja, jj (nigdy nie zapomnieć). 
Tagi
digg it
del.icio.us