.zły duch..mieszka tak daleko stąd.

Tak to się zaczyna.
Pył.
Hałas.
Dużo krzyku.
Niepewność. Co za. Drzwiami.
Na jak długo zostaną otwarte. czy warto było otwierać.Czy nie powinno się było odwrócić i zastanowić, czy czasem nie lepiej uratować kogoś innego. Niż siebie.

Nanomateriały opanowywują świat. Są jak moje myszy. Co też knują, ale wybaczam im, bo się do mnie uśmiechają. I są grzeczne. A nano.. póki wszystko idzie po ich myślach - jest OK.
Pokażą pazury, jak coraz więcej osób przejrzy ich plany.

A wtedy nic już, naprawdę, nic nie pomoże.
Chyba że znajdzie się bohater.
Z bliznami na twarzy i umięśnionym ciałem. Z przeszłością.
karabinem i paroma granatami w kieszeni.