.zły duch..mieszka tak daleko stąd.

.. i byłam caaała taka. Cała taka pływająca. I myślami zupełnie gdzieś indziej. Dlatego pewnie się dobrze szło, mimo mgły i szarówki. I chłodu. Ale ciepłe bluzy chłód odpędzały.
Skoro miał mapę to miał. I opowiadał o niej, a ja tak słuchałam, caaała taka. Cała taka trochę w innym miejscu, bo byłam pewna, że on mówi o mapie jakiegoś innego kraju. A to przecież była mapa ze skałkami pośród których chodziliśmy. A ja byłam przekonana, że jesteśmy za granicą.
Chociaż granica robi się chyba słowem takim.. nie za bardzo w powszechnym użytku.
I szliśmy.
A było tam, jak sobie szliśmy i mijaliśmy - mnóstwo straganów z pamiątkami (Ach, jak ja lubię stragany z pamiątkami!).
I one wraz z naszymi krokami tak przed oczyma się zmieniały, taki korowód cały straganów z pamiątkami.
A ja się zastanawiałam, że skoro nikogo tu nie ma, tylko my, to czemu to ciągle tak stoi. Czemu nikt tego nie ukradł.
I powiedziałam to jemu.
Aż doszliśmy do końca. (Trochę jak w Mirowie było, tylko tak szaro i chłodno.)A na końcu było ostatni stragan z pamiątkami (Ach..!)
W nim była kobieta. Ja ją dopiero zauważyłam po chwili, bo byłam caaała taka..
A ona nam wytłumaczyła, że przecież ludzie są. Tylko że w obecnym świecie/wymiarze są dla nas jak niewidzialne duchy. My przez nich przechodzimy w ogóle nie widząc.
I zdradziła nam, co powiedzieć, żeby przenieść się do właściwego świata. Bo te stragany były na pograniczu.
I powiedziałam to, i było tak dziwnie, takie przejście przez bardzo gęstą mgłę. Ale jak już się rozwiała to tłum się przeciskał wokół nas, i gwar głosów podnosił się w niebo.
A ja próbowałam parę razy tego przejścia. Ale było to trochę męczące.
I potem, jak już skończyliśmy wędrować tak bardzo chciałam opowiedzieć, co się czuło idąc przez mgłę. Ale nie umiałam. Może dlatego, że wtedy byłam caaała taka... Taka właśnie. Cała taka pływająca.